Wyglądałam przecudownie. Podkrążone i teraz jeszcze czerwone oczy. A najbardziej to mi ten domofon był teraz potrzebny. Przecież nie wzywałam dziewczyn na pomoc. Otworzyłam drzwi na dole, jakby ostatnia sytuacja nic mnie nie nauczyła. Dzwonek do drzwi i powtórka z rozrywki. W drzwiach stoi Tomek. Mój Tomcio, mój przystojniaczek autobusowy. No teraz to ja już nie mam u niego najmniejszych szans. Ostatnią wystawkę siebie w ręczniku dopełniłam koszulą nocną.

Pięknie. Wejdź proszę- powiedziałam strasznie marnie i spróbowałam się uśmiechnąć. Tomek czuł, że mówię strasznie niepewnie. Coś się stało Weronika? Tak- zdążyłam powiedzieć i się po prostu poryczałam. Biedny nie wiedział co ma zrobić. Zastanawiam się dlaczego faceci nigdy nie wiedzą co zrobić jak laska ryczy. Podejść, przytulić i już będzie lepiej. Ale nie, Tomek też na to nie wpadł. Przyniósł chusteczki. Mógł się bardziej postarać, ale przecież ja właśnie o to ryczałam. O to, że ja się zakochałam a facet znowu nic. A po takim przywitaniu, to już kijem mnie nawet nie tchnie.